Kim derdi ki bu çocuk
/Güzelliği Kenan’a bedel
Kenan kadar güzel
Kenan yüzlü…Yusuf/
Bir gün gözü olacakta babanın, on – bir - kardeş ona gölge…
Ama güneş kesmeyeninden…
Ama zindan
Ama zulüm
Ama kuyu…Ama kin…Ama öfke…
/Bir öfke ki ; görmeyen,aman dinlemeyen…Ama…/
Yusuf…cuk
Sen kuyular harcısın…
Böyle verildi ferman
Katli kardeş elinden…
Arkada bir Kenan kenti ufalır… uzaklaştıkça
On kardeş, bir Yusuf…
/Evde kalan - Elde kalan Bünyamin…Bünyamin ; Kenan’ın öteki yüzü/
Bir güneş döner durur alıcı kuşlar gibi
Sarı
Sıcakça…
Gerdi yayı abisi...
Bıraktı oku...
Ceylan koştu koş Yusuf
Ceylan koşulu Yusuf soluk soluğa
Ceylan düştü
Gözlerine baktı
Yusuf küstü…
Ufacık bir Yusuf kalbi iki damla yaş olup ellerine döküldü
Ufacık bir ceylan kalbi…
Gömleğine sar Yusuf…
Su çek Yusuf kuyudan
Ellerimiz kana bulaşacak
...............Birazdan…
__________________
ibrâhîm içimdeki putları devir elindeki baltayla kırılan putların yerine yenilerini koyan kim ..ibrâhîm gönlümü put sanıp da kıran kim ...
|