fatih’e varmıştım bir gece yarısı. saat gece üç civarıydı. yaşlı ve üzeri kirli bir sokak adamıyla karşılaştım. önce korktu yanına yaklaşınca. merak etmemesini söyledim. cebimde kalan son paranın bir kısmını teklif ettim. “almam!” dedi. “neden?” diye sordum. “param var benim” dedi. “yarın lazım olur” dedim ve “onu da yarın düşünürüm” diye cevapladı. ne kadar ısrar ettiysem de almadı parayı.
onu da yarın düşünürüz!
biriktirmemek!
yarın endişesinin bir ur gibi beynimizi işgal ettiği bir zamanda hiçbir güvencesi olmayan bir sokak adamı yarına dair kaygılarını bugünden düşünmüyordu. biz yerleri kazan köpekler gibi biriktirirken o yarını bekliyordu rızkı için. hiçbir güvencesi olmayan dedim de allah o kadar mı uzak duruyordu bu şehirden? ya ben allah’ı nerede kaybettim? kendimden utanıyorum.
hepimiz güvenceyi biriktirdiklerimizde ararken o, ölümün ansızın gelişinin biriktirmeyi nasıl gülünç bir duruma soktuğunu anlatıyordu hal lisanıyla. ölüm bu biriktirdiklerini beklemez diyordu kanaatkar bir edayla.
biz toprağı eşelemeye devam ediyorduk.
__________________
ibrâhîm içimdeki putları devir elindeki baltayla kırılan putların yerine yenilerini koyan kim ..ibrâhîm gönlümü put sanıp da kıran kim ...
|