İçimdeki sancının, en sevdiğim şarkının, tüm güzelliklerin ortak adısın İstanbul…

Bazen sende kendimi görüyorum, olmadık yerde hiddetlenen, çaresizlere gönlünü açan, ruhunun inceliğini, sevdanın eşsizliğini… Acını kimseye göstermeyen yanını ama yüzünde bıraktığı çizgileri, atlattığın badirelerinin sancısını gizleyişini, inadından değil, imanından kaynaklanan gücünü… Seni kendimde görüyorum…

Kaç gece canım acıyarak gözlerimi kapadım sessiz bir gecede de sabaha senin gibi dimdik kalktım İstanbul… Kaç kez sırtlandığım acılar ağır geldi de, boğazımda yutamadığım düğümler oluşturdu da senin gibi sustum İstanbul…

Sevmedim seni sevmeyeni, sendeki iman dolu ruhu görmeyeni, letafetini zarafetini göremeyen kaba yürekleri sevmedim…

Seni öksüz bırakılar İstanbul, seni kimsesiz ve garip bıraktılar, sen hiç bu kadara sahipsiz kalmamıştın… Başındaki taca hiç bu kadar açıktan göz dikilmemişti… Ayasofya hiç bu kadar ızdırap çekmemişti…

Surların savaşın en şiddetli anında bile hiç bu kadar delik deşik olmamıştı…
Kalabalıklar seni anlamayan insan sürüleri, yüreğinin sızısını bilmeyen, sessiz çığlıklarını duymayan, iç çekişlerini anlayamayan kalabalıklar… Üzülme İstanbul, beni kimse anlamıyor diye; çünkü onlar kendi seslerini bile duyamıyorlar… Onlar hep boş işlerle uğraşan bir akla ve kalbe yenik düşmüş insanlar… Onların nefes almaya bile vakitleri yok, nefes almanın bile en büyük şükür vesilesi olduğunu unutmuşlar…

Ben seni uzaktan sevdim İstanbul, seninle çok az zaman geçirdim ama sensizlikte de seni terk etmedim, o can çekişen kuş ruhunda hep seni gördüm ve sevdim…

Bendemi duygularımı yitirirdim seninle yaşasam, yok İstanbul yok, ben seni kendim için sevmedim… Resul müjdelediği için sevdim, Fatih’in uykusuz gecelerinde sevdim, Akşemseddin’in duasında sevdim, toprağında barındırdığın eşsiz güzelliklerde sevdim…

Kargaşanı, gürültünü, boğazını,denizini değil ben senin bir kenara sıkışmış ruhunu gördüm de sevdim..