![]() |
|
|
#1 | ||||||||||||||
|
Moderatör
Üyelik tarihi: Mar 2008
Mesajlar: 1.782
Tecrübe Puanı: 10
![]() |
Büyük edebiyatçı Goethe'nin Muhammed’in Nağmesi (Mahomets - Gesang) adı altında ilk defa 1774 yılında basılan şiiri,görüldüğü gibi Hz. Peygambere bir methiyename şeklinde kaleme alınmıştır. “Goethe, İslam Peygamberini, dağlardan ve ovalardan akan ırmak, cay ve dereleri bünyesinde birleştirerek, yüce varlığın bağrına bastıran haşmetli, gür ve yüce bir nehre benzetir..” (Ayrıntılı bilgi için Bkz. Goethe ve İslamiyet, Dr. Bayram Yılmaz,Timaş Yayınları,1996)
Sevinç,sevinç berrak Ve yıldız,yıldız parlak bir dağ pınarı Üstünde beyaz bulutların Ve,kuytusunda yeşil bir yamacın Aziz ruhlar sallamış beşiğini Veda edip,bir çocuğun gözleriyle bulutlara Raks eder gibi,iner mermer kayalara Haykırır sevincini semalara Dağların eteklerinde,önüne katar çakılları Ve,bağrına basar kardeş pınarları Çiçeklenir ayak bastığı yerler Ve,nefesiyle yeşerir çimenler Yoldaşı olur şimdi ırmaklar Ovaları doldudur,gümüş ışıklar Bir ses yükselir pınarlardan: "Kardeş,ayırma bizleri koynundan, Kollarını açmış,bekliyor yaradan. Yoksa,bizi çölün kumları yutacak, Güneş kanımızı,yoksa kurutacak. Kardeş,dağların ırmaklarını, Kardeş,ovanın ırmaklarını, Hepimizi alıp,kardeş koynuna, Eriştir bizleri,yüce yaradana" "Peki"der dağ pınarı. Kendinde toplar bütün pınarları Ve haşmetle kabarır,göğsü ve kolları. Ülkeler açılır uğradığı yerlerde Yeni şehirler doğar enginlerde Kulelerin,alev zirvelerini Ve haşmetli mermer saraylarını, Bırakıp arkasında; Yürür mukadder yolunu. Dalgalanır başının üstünde binlerce bayrak Evlatlarını yaradanına ulaştırarak Karışır ilahi ummana, Coşarak ! Siir : Goethe
__________________
™//Marumeysa...® created by Maruvera
|
||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||
|
|
#2 | ||||||||||||||
|
Moderatör
Üyelik tarihi: Mar 2008
Mesajlar: 1.782
Tecrübe Puanı: 10
![]() |
bu da orijinali=)
Seht den Felsenquell, Freudehell, Wie ein Sternenblick; Über Wolken Nährten seine Jugend Gute Geister Zwischen Klippen im Gebüsch. Jünglingsfrisch Tanzt er aus der Wolke Auf die Marmorfelsen nieder, Jauchzet wieder Nach dem Himmel. Durch die Gipfelgänge Jagt er bunten Kieseln nach, Und mit frühem Führertritt Reißt er seine Bruderquellen Mit sich fort. Drunten werden in dem Tal Unter seinem Fußtritt Blumen, Und die Wiese Lebt von seinem Hauch. Doch ihn hält kein Schattental, Keine Blumen, Die ihm seine Knie umschlingen, Ihm mit Liebesaugen schmeicheln: Nach der Ebne dringt sein Lauf Schlangenwandelnd. Bäche schmiegen Sich gesellig an. Nun tritt er In die Ebne silberprangend, Und die Ebne prangt mit ihm, Und die Flüsse von der Ebne Und die Bäche von den Bergen Jauchzen ihm und rufen: Bruder! Bruder, nimm die Brüder mit, Mit zu deinem alten Vater, Zu dem ewgen Ozean, Der mit ausgespannten Armen Unser wartet Die sich, ach! vergebens öffnen, Seine Sehnenden zu fassen; Denn uns frißt in öder Wüste Gierger Sand; die Sonne droben Saugt an unserm Blut; ein Hügel Hemmet uns zum Teiche! Bruder, Nimm die Brüder von der Ebne, Nimm die Brüder von den Bergen Mit, zu deinem Vater mit! Kommt ihr alle! - Und nun schwillt er Herrlicher; ein ganz Geschlechte Trägt den Fürsten hoch empor! Und im rollenden Triumphe Gibt er Ländern Namen, Städte Werden unter seinem Fuß. Unaufhaltsam rauscht er weiter, Läßt der Türme Flammengipfel, Marmorhäuser, eine Schöpfung Seiner Fülle, hinter sich. Zedernhäuser trägt der Atlas Auf den Riesenschultern; sausend Wehen über seinem Haupte Tausend Flaggen durch die Lüfte, Zeugen seiner Herrlichkeit. Und so trägt er seine Brüder, Seine Schätze, seine Kinder Dem erwartenden Erzeuger Freudebrausend an das Herz. Goethe(1774)
__________________
™//Marumeysa...® created by Maruvera
|
||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||
![]() |
| Seçenekler | |
|
|