Her insanın bir deprem anı vardır. Fay hattı beyinin ve yüreğinin orta yerinden geçerken parçalanmışlığın acısı varlığını kuşatmaya alır.
Beynin ikiye bölünmüş halde çırpınırken yüreğinin yarısı karşı kıyıda kalmanın feryadıyla figan eder. Bütünselliğini duyumsayamamanın huzursuzluğu acını besler durur. Sanki varlığının ortasından dikenli sınır telleri çekilmiştir. Tellerin dikenleri o kadar sıkı örülmüştür ki, dikenler yüreğini kanatır. Depreme hazırlıklı olmamanın faturasıdır ödediğin bedel. Acının mürekkebi ile faturayı yazar deprem… Yıkıntılarının arasında sıkışıp kalır insan. Hayata dönmek gibi bir çaba içinde değil, depremin götürdükleri arasında olamayışın, isyanları nöbet tutar her zerremizde. Anlamsızlığını okuruz her deminde hayatın, renkler kaybolur, geceyi giyinir şafak vakti yürek. Bir ömrün katili gibi sorgudadır artık, her düşünce, her yaşanılan.
Ölümün en basit kaldığı anı solurken, kelimelerin anlamsızlaştığını hissederiz. Yarınların önemini yitirdiği bir zamanın girdabında dolanıp dururuz. Hesabını yapamadığımız depremin enkazında kalıvermiştir hayata sewdalı yürek.
Oysaki hiç bitmeyecek bir romanın daha ilk sayfalarını bile dolduramamışızdır. Her satırını özene, bözene yazdığımız her sayfasını bin bir hayalle süslediğimiz romanımıza nokta koymuştur ayrılık. Notalar değişmekte, sözcükler asileşmektedir artık. Kendini gecenin kollarına bırakma vaktidir. Aynalara küsme vaktidir. Artık hayatın kapsama alnında değilsin. Gerisi gerisine çevirir durursun romanın sayfalarını, belki de bir sayfada son kelimelerini sığdıracak kadar bir boşluk vardır diye. Beklide değiştirebileceklerin vardır diye. Hesap edemediğin seni bulmuştur bir kere, çırpışlarının anlamsız olduğunu fark ettiğinde, şarjöründeki son mermiyi de kullanmış savaşçı gibisin artık.
Sewginin zaferini beklerken mağlup olmuşsundur, kaybetmişindir. Bir ömür diye başlamıştı. Oysa bir roman bile çıkmamıştır bu aşktan. Zaman yüreğinin üstünden paletleri ile geçip gider. Sen hala aynı yerdesindir.
Yeni bir roman daha yazmaya kalkacak cesaretin yoktur. Yeni bir depremi kaldıracak gücün de yoktur artık. Hayatı üstünden geçen depremin yıkıntıları arsında yaşamayı öğrenmişsindir artık. Şimdi kapısına kilit vurulu yüreğin nasırlıdır artık. Hiçbir ressamın resmedemediği bir manzarada bulursun kendini. Bir yanından ölüm geçer, bir yanın fay hattı. Sıkışmışsındır ölümle yaşamın dişleri arasına. Her gün biraz daha erir, her gün biraz daha küçülür umut dağların.
Neden sonra anlarsın ki hayat hep ayrılıklarla başlar ayrılıklarla biter