Haftasonu Yazıları - Sayfa 6

**zemberek21** · 29.05.08

Alıntı:

DoğalGüzellik´isimli üyeden Alıntı

teşekkürler haftaortasında okuduk ama neysee

bir daha olmasınn. kızarım

bak öle değil işte. hafta sonu yazısını verdim zamanın da ama forumdaki sorunlardan dolayı silinmişti. son günlerin msj ları bende fark edince bir kaç kelime yazdım.. yüreğimden dilime dilimden kaleme bunlar akabildi....

**zemberek21** · 21.09.08

paylaşmak... bölüşmek... sevmek ...

yalnızlık allah'a mahsustur. ancak o yalızdır birdir ve tektir. oysa insan allah'ın yarattığı en aciz en zayıf varlıktır. hayata gözlerini açtığı günden kabrine girinceye dek hep birlerine muhtaçtır, hep birilerinin yardımını beklemektedir. yaratılışımızın belkide en güzel yönüde bu olsa gerek.. bazen aklımız bizi yalnızlığa itsede içimizde ki insan yalnızlığa isyan eder bir müddet sonra aklımız yenik düşer.
hani aklımızın karar yetisine kalsa yaşadığımız onca acı şeylerden sonra bir daha hiç bir insana yanaşmak, birine el vermek, gülümsemek mümkün olmayacak. öylesine büyük kırgınlıklar,öylesine büyük acılar ve ihanetler yaşarız ki hayatın içinde ölümü bile düşlerken, içimzide ki insan hep hayat tutlma savaşı içindedir. aklımızın, kabuslarına, karartmalarına,karamalarına pembe hayallaer yetiştirme çabasındadır. ve hep içimizdeki insan kazanır.yaşarken, ne çok olmazların, asla ve aslaların kıyısından sevginin ve paylaşmanın enginlerine açılmışızdır. keşkeler, ahlar alır birden bire isyanlarımızın yerini. bir önce ki zaman dilimizde yaşayan ikinci bir biz mi vardı da bu kadar çabuk değişebildik ? bizden farklı biri mi varda da bu kadar farklı olabildik. olabiliyoruz. zaman tünelinde ki kişi yine biz değil miydik yoksa...
http://

hayatı baylaşmak, acıları, sevinçleri bölüşmek, sevmek için akılımıza çok mu ihtiyaç var... yavrusunu seven onu koruyan,yemeğini yavrsu ile paylaşan, hayatta kalabilmek için aynı yuvayı paylaşan hayvanların akıllar varmıdır ki... onlar bile yaşamanın paylaşmak, bölüşmek, sevmek olduğunu kavrayabilecek kadar insan olabilmişler. hani olur ya onalr bu duyguları bilmezler sadece kendilerine öğretileni yaparlarlar diyenler olur. iyide yavrusunun ölümüne göz yaşı döken bir hayvana ağlamayıda mı öğrettiler. yoksa içinde ki sevgi miydi gözyaşlarını akıtan..

http://

http://

sizce bu hayvanlara ölenerin ardından ettikleri feryatı öğrettiler mi..? yoksa sevmeyi bilyordular. hayatı paylaşmayı bilyodular. bölüşmeyi biliyordular ???
http://

yada bu köpeğe kediyi sevmesi mi öğretildi. peki ya sevgi öğretilebilir mi...
önümüzdeki zamanı düşünürüz de hiç bitmeyecek gibi hayller kurarız. oysa dönüp geriye baksak zaman ne kadar da kısaymış. nasıl gelip geçmiş. ve bu geçen zaman da ne kadar çok hayllerimizi bırakmışız. ne kadar çok keşkelrimiz, ahlarımız vahlanmalarımız var. ne çok kırdığımız yürekler var. ne kadar çok hatalarımız ne kadar çok kayıplarımız var. haklıyız doğru olan bendim dediğimz söylem ve eylemlemlerimizin, şimdi aslında kocaman bir yanlıgıdan ve hatadan başka bir şey olmadığını görürüz.
paylaşılan bir merhabanın bile anlamını bilebilsek aslında ne çok şey değişecek. masum ve beklentisiz sevebilsek, her şeye rağmen sevmeyi başarabilsek ne çok renk katacağız kararmış renklerimizin üzerine. sadece seninleyim yanındayım diyebilecek kadar zamanı terk etsek sevdiklerimizin yanına ne çok olmazların önünü açacağız kim bilir...
elbette ki hayat tospembe değil, elbetteki hayatın ortasında kalabilmek her şeye rağmen ben burdayım diyebilmek kolay değil. sadece ve sadece hayat duvarını kendi doğrularımızlar örmeye kalksak, sadece kendi değerlerimizle süslemeye kalkasak sadece kendi renklerimizi ile desenlesek bir gün ellerimizde yüreğimizde hayatın kocama acıtan dikenleri kalacakcaktır kuşkusuz..
ne hayat tek kişilik bir roman nede etrafımızdakiler figüran değildir. hep en güzelini en kusursuzunu, en mükemmelini aramakla geçirdiğimiz ömürden bizlere sadece bir hiç kalır. hangimiz kusursuz hangimiz mükemmeliz ki..? insanları hataları kusurları ile kabüllenebilmek çok mu zor... bizi kabul edenler çok kusursuz ve mükemmel olduğumz için mi kabul ettiler..?
güzel ve kusursuz olanı her insan sever sahiplenmek ister,ama asıl zevk asıl mutluluk insanları olduğu gibi sevip kabüllenmektedir. gündüzü aydınlatmak için ışığa gerek yok ki, yüreğimizde ki aydınlıkları gecenin karanık kalbine kondurabilmekten daha güzel olan ne var...?
yaradan bile insanları farklı biçimlerde yaratmış. bir erkek ve bir bayan ın toplamı bir insan ediyor. tek başına insan sadece nefes alabilen varlık sıfatındadır. farklıklar paylaşıldıkça meyva verir. hüzünler bölüşüldükçe zevk verir. insan sevebildikçe mutlu olabilir.

http://

haytın keşmekşine kapılıp kendimizi içimizde ki insandan soyutlarsak içinde yatmak için bir toprağa gerek yoktur demek.

**HeReDoT_aLLy** · 4 Hafta önce

eee bizim değerli köşe yazarlarımız bu konuyu unuttu mu yoksa küstüler mi ?
en son mesaj 3 ay once yazılmıs...
biraz düşündürücü değil mi?

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder