Acı Çekmek Güzel Şey
Bazen öyle bir vakit geliyor ki… Her şeyi bırakıp gitmek istiyorsun… Uzaklaşmak… Uzaklaşmak… Uzaklaşmak… Nereye sen de bilmiyorsun… İnsanlarin olmadığı bir yere… Hiçbir duyguya ihtiyaç duyulmadığı bir yere… Ama gidemiyorsun... Hep o gideceğin günün hayaliyle yaşıyorsun… Ve hep o günün hayaliyle yazıyorsun… Yaziyorsun… İçini döküyorsun kağıda… Kağıt bakıyor ellerine… Bembeyaz… Karaladikca karalıyorsun… Duygularını cümlelere döküyorsun… Cümleleri de kağıda… Onlar orada birikiyor… Sen hala devam ediyorsun… Kalbindeki bütün duyguları kağıda dökmeye… Kalbin parçalanıyor bazen o cümleleri çıkartmak için… Duygularini vermemek için direniyor… Sense zorla alıyorsun… Acıyor yüreğin… Kanıyor… Küsüyor bazen sana… Günlerce yazamıyorsun bir şey…
Kağıt sana bakıyor… Sen kağıda..
Ve sen hala gitmek özlemiyle yanıyorsun... Meçhule gitmeye… Sevdiklerinin seni unutmasını istiyorsun... Onlar unutmuyorlar… Sen acı çekiyorsun… Sen acı çekince onlar da çekiyor… Biliyorsun… Onlarin acı çekmesini istemiyorsun… İstemediğin için daha fazla acı çekiyorsun…
Ve öğreniyorsun ki acı çekmek güzel şey..
Sabah kalkıyorsun… Bakıyorsun yine aynı görüntü… Yaninda o yok… Bıkıyorsun… Ağlıyorsun… Doğan günlere haykırarak… Gecemi bana verin… Uyumak istiyorum..! diyorsun… Unutmak istiyorum… Ama dönüyor dünya… Ardina bakmadan… Şems kameri kovuyor… Kamer şemsi… Aydınlık geliyor karanlıktan… Hayatını mahvediyor bazılarının gecesini alarak… Ve sevindiriyor bazılarını… Her şeyi açığa çıkararak… Her şeye rağmen devam ediyorsun yazmaya… Kağıdı sonuna kadar kullanıyorsun… Bir köşesinde acısı… Bir köşesinde tatlısı… Bazı yerlerde hepsi içiçe… Bir sürü duygu birbirine karışmış… Bazılarını anlayamıyorsun… Ne yazdığın belli değil… Ve sonra anlıyorsun… Onun adı aşk… Hafif bir gülümseme beliriyor yüzünde… Mutluluk bu galiba demek istiyorsun…
Ve o an farkediyorsun… Kağıt tamamen dolmuş…
|
11.10.08
