| |
03.05.08
|
#1 |
|
Banned
Üyelik tarihi: May 2008
Mesajlar: 159
Tecrübe Puanı: 0
 |
Sofia . .
Huysuz insanlar.
Huysuz ve huzursuz… Kimler? Dahiler. O sıradışı insanlar: Şairler, yazarlar, ressamlar… Yaratıcı insanlar. *** Çoğu aklını olmadık şeylere takar. Delilik derecesinde. Dostoyevski'nin kumara, Bukowski'nin at yarışına, "İnsanlık Komedisi"nin yazarı Honore de Balzac'ın soyluluğa aklını takması gibi… "Savaş ve Barış", "Anna Karenina" gibi ölümsüz romanların yazarı Tolstoy da aklını karısına takmıştı. Karısı Sofiya Andreevna Tolstoy'a… Otuz beş yaşındayken evlendiği daha henüz on dokuz yaşında, kendisinden on altı yaş küçük olan genç karısına… Piyano çalan, yabancı diller bilen ve şiir yazan karısı Sofiya'ya… "İnce, zarif, esmer ve parlak menekşe gözlü", ince ruhlu güzel karısına takmıştı aklını. Oysa, o dev romanları yazarken en büyük yardımcısı, kendisiyle amansız bir didişmeye girdiği, huysuzluklarıyla yaşamını cehenneme çevirdiği genç karısı Sofiya'ydı. Sofiya, evliliklerinin ilk günlerinden başlayarak, tam kırk beş yıl boyunca Tolstoy'un o yüzlerce, binlerce sayfa süren romanlarını düzeltip yayınevleri için kopyalarını yazmıştı. O anlaşılmaz, o huysuz dahinin romanlarını kopya etmek en önemli uğraşı olmuştu Sofiya'nın. Üstelik bu işi, çocuklarıyla ilgilenirken, bahçe işleriyle uğraşırken yapıyordu: "Gene hastayım, karnım ağrıyor ve sinirliyim. Güçlükle ve düş görür gibi, çocuklarla iki saat ders yaptım ve Kreutzer Sonatı'nın uzun provalarını düzelttim," diye yazar güncesine Sofiya. Ve "Kreutzer Sonatı" Tolstoy'un, evlilik yaşamındaki cinsel ilişkileri ağır bir dille eleştirdiği romanıydı. Bu ağır eleştiriyi yaparken de doğrudan doğruya genç, güzel karısı Sofiya'yı hedef alıyordu. Bir kadın için bundan daha kırıcı ne olabilir. Sofiya buna rağmen romanın karalamalarını düzeltmeye devam etti. Bununla da kalmadı. 1891 yılında roman yasaklanınca, Çar'a başvurarak yasağın kaldırılmasını sağladı. Sofiya'nın kendisi için bütün bu yaptıklarına rağmen Tolstoy asla vazgeçmedi şairlere, yazarlara özgü huysuzluğundan. Evden kaçıp izini kaybettirme düşüncesiyle planladığı tren yolculuğu için gittiği Astapovo garında hastalanınca, yaşamı boyunca hem onun yaratıcılığına katkıda bulunan, hem de yaratıcılığının sonucu olan huysuzluğuna katlanan karısı Sofiya'yı başına toplanan insanlara işaret ederek: "Bu kadını bana yaklaştırmayın!" dedi Tolstoy, son nefesini verirken. *** Tolstoy'un romanlarını okurken aklıma hep Sofiya gelir. Kocasının yeni romanlar yazması için çırpınan genç, güzel, masum Sofiya. Bu yazım, haksızlığa uğramış olan Sofiya'ya ve onun gibi, kocalarının yaratıcılıklarının eziyetini çeken kadınlara ödenen bir vefa borcu ve özür dileme yerine geçer mi acaba? |
|
|
|
03.05.08
|
#2 |
|
Banned
Üyelik tarihi: May 2008
Mesajlar: 159
Tecrübe Puanı: 0
|
Hayal kırıklıklarıyla öğreniyor insan sabırlı olmayı, bir de kaybettikçe. Acılarsa sabrın son sınavı.
Gün geliyor bütün çektiklerinin ödülü bir an bahşediliyor insana. Yeni doğmuş bebeğin saçlarını okşarken, bir hastalıktan gözünü yeniden dünyaya açarken, her şey o an için değil midir. Kavuşmalar da sabra dahil, sokağın başında beliriyorsa beklenen, sabreden biri bıraktığı içindir geride. Sevgi sabırdır kavuşmayı bekleyen, bir kadını sevmek hangi yaşında olursa olsun gözlerinde doğmamış çocukları görmektir. Uzun yolculuklardan sonra bayrağı dikerken kaşif kutuplara, ya da dağın tepesine, sabır der ki; bütün çektiklerine değdi ve ben hep seninleydim bu an için. Sabır züğürt tesellisi değil gerçeğin ta kendisi. Bir başkasına acı veren insan da acı çekiyor. Belki de daha fazlasını. Bu yüzden gaddar bile sabretmek zorunda vicdanına. Uyurken keder pusuda sabahı bekler ya insanı pençesine almak için, göz kapakları açılmaya görsün, acı bıraktığı yerden başlar, acılar zor sabreder geceye, hep sabahı bekler. Şimdi gözümün bebeği bu satırları yazarken her sabah bir koşu tren istasyonuna giden çocuk geri dönüyor eli boş. Babası çıkmamış trenden. Ama o her sabah gidiyor karşılamak için. Çocuklara ölümü açıklayacak cesaret nerede büyüklerde, bir gün öğrenecek nasılsa, yasta yaşlı gözlerle bütün mahalle. Gelecek baban diyorlar, küçük oğlan çocuğu her sabah treninden babasının çıkmasını bekliyor bu yüzden. Sabredecek ve büyüyecek, insanın yürümekle bitirmeyeceği yol yok yeter ki sabırla yürüsün, onurlu bir yaşam istemek ve sabretmek gibi uzun yollar, ama hepsi bitimli. Sabır gecikmenin bekleme odası, yaşamak bir zaman oyunu yeter ki sabret, ulaşılmaz avucunun içinde, aşk da buna dahil. Sabrı öğretmek zor, hele şimdilerde ayaküstü yemeklerin, donmuş yiyeceklerin, suya karıştırılarak oluveren içeceklerin, anında fotoğraf çeken kameraların ve her gece uyduruk aşkların kırıp sarıldığı diziler çağında gençlere sabrı öğretmek çok zor. Sabır bir fikir ve her iyi fikir gibi bulmak zor. Seni sabırla sevmeye devam ediyorum. Hangi deniz kabuğunu kulağıma götürsem Duyduğum senin sesin. Her gidişinde seninle beraber giderim, sen bunu bilmezsin. Deniz kenarında beni bir başına zannedersin. Ben okyanuslara açılırım Sabır benim yelkenlerim, bunu hiç bilmezsin . . |
|
|
|
 |
| Seçenekler | |
|
|
